Potrzebujesz pomocy? Dzwoń na całodobowa infolinie +48 537 677 773

000000209219 Nasz numer rejestru Wojewody Mazowieckiego Podmiotów Wykonujących Działalności Leczniczą

Kim są Dorosłe Dzieci Alkoholików- syndrom DDA

Życie w rodzinie, którą niszczy alkohol, wprowadza permanentne poczucie niebezpieczeństwa i zagrożenia. Pozostawia to trwale odciśnięty ślad w psychice dzieci wychowywanych w domu, w którym był nadużywany alkohol. Syndrom DDA bardzo często wymaga terapii, a sami cierpiący na to schorzenie nie mają świadomości problemu, z którym się zmagają. Takie osoby wchodzą w dorosłe życie z ogromnym bagażem zaburzeń emocjonalnych i behawioralnych. Bardzo często takie doświadczenia uniemożliwiają prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie lub związku.

Kim są DDA?

Dzieci, które wychowują się w takiej dysfunkcyjnej rodzinie, gdzie alkohol jest ważniejszy od dziecka, wchodzą w dorosłe życie, nie radząc sobie z problemami. Osoby z DDA przez wiele lat nie znają swojej tożsamości, nie wiedzą kim są. Nauczone są do odgrywania roli wyniesionej z domu. Dzieci z syndromem DDA nie doświadczyły przede wszystkim akceptacji ze strony najważniejszych dla siebie osób. W związku z tym, w dorosłym życiu są bardzo skryte, nieśmiałe i pozornie spokojne. Boją się zawierać znajomości, czy wchodzić w związki z obawy przed odrzuceniem. Wyniosły z domu rodzinnego bardzo niskie poczucie wartości oraz mają poczucie, że są gorsze od innych. Takie myśli skutecznie blokują je w życiu społecznym.

Cechy syndromu DDA

Każdy jest inny, a jego psychika nie reaguje na wszystkie bodźce tak samo. Jednak psycholodzy wyodrębnili zespół cech, które przejawiają się u większości osób cierpiących na DDA. Osoby wychowywane w rodzinie, gdzie alkohol był powodem do problemów, powinny szczególną uwagę zwracać na takie objawy:

-niskie poczucie własnej wartości,

-lęk przed odrzuceniem,

-lęk przed zmianami,

-brak akceptacji własnej osoby,

-brak spontanicznych zachowań,

-ciągłe kontrolowanie własnej osoby,

-samotność,

-silne odczuwanie lęku, mimo braku realnego zagrożenia,

-brak umiejętności tworzenia więzi (przyjaźnie, związki),

-tłumienie emocji i uczuć.

Role w rodzinie DDA

Dzieci z rodzin DDA bardzo często przystosowują się do odgrywania pewnych ról. W ten sposób stwarzają sobie pewnego rodzaju tarczę obronną, by odnaleźć harmonię i równowagę. Odnajdywanie się w takiej roli stwarza dla dziecka pozorne poczucie bezpieczeństwa i pomaga funkcjonować w systemach rodzinnych oraz daje schronienie przed światem zewnętrznym. Po raz pierwszy Sharon Wegscheider wyróżniła cztery role, w które wchodzą dzieci z DDA. Mowa tutaj o dziecku zagubionym, bohaterze rodziny, koźle ofiarnym i maskotce. Dzieci alkoholików przyjmują takie role z miłości do rodziców i chęci odnalezienia równowagi. Poniżej wspomniane role mają służyć rodzinie, a nie osobom, które te role odgrywają.

Bohater rodziny

Inaczej mówiąc to superdziecko. W niemal każdej rodzinie ktoś wciela się w rolę bohatera. Tej roli zazwyczaj podejmuje się najstarsze dziecko, które za wszelką cenę próbuje odwracać uwagę od problemów w rodzinie. Przejmuje na siebie znaczą część obowiązków, pierze, sprząta, gotuje oraz wychowuje młodsze rodzeństwo. Taki schemat postępowania podwyższa mu poczucie wartości, a samo dziecko jest wychwalane w rodzinie przez co tuszuje zaburzony obraz rodziny. Dzięki pracy dziecka-bohatera cała rodzina czuje się dowartościowana. Za pełnienie takiej roli, w życiu dorosłym płacą bardzo dużą cenę. Stają się pracoholikami, mają problemy z akceptacją społeczną i nawiązywaniem kontaktów. Wymagają bardzo dużo od siebie i od innych, a przede wszystkim tęsknią za odebranym im dzieciństwem.

Dziecko zagubione

Zazwyczaj takie dzieci nie sprawiają problemów wychowawczych. Są skryte, zamknięte w sobie i usuwają się w cień. Brak zrozumienia i akceptacji w rodzinie z problemami alkoholowymi wymusza na dzieciach zbudowanie ochronnej skorupy. Dzieci zagubione uciekają zwykle w świat książek, fantazji, stają się niezauważone przez innych mieszkańców domu. Takie dziecko wyrasta na dorosłego, który jest bardzo osamotniony. Spędza czas w pojedynkę i bardzo trudno do niego dotrzeć. Konsekwencjami przyjęcia takiej roli jest brak umiejętności społecznych, słabe poruszanie się w świecie realnym oraz chęć ucieczki od sytuacji trudnych.

Kozioł ofiarny

Kiedy w rodzinie alkoholowej wszystko kręci się wokół uzależnionego i „dobrego dziecka”, czyli bohatera rodziny, ktoś musi obrać miejsce tego „gorszego”. Kozioł ofiarny pragnie być zauważony innymi sposobami, zatem nieświadomie przybiera postać tego „złego” i sprowadza na siebie kłopoty. W ten sposób odwraca uwagę od tego, co się dzieje w rodzinie i kamufluje obraz rodziny z problemami. Sam wyraża w ten sposób bunt na istniejącą sytuację. Bardzo często przez swoje cyniczne i lekceważące zachowanie, a także wagary, czy bójki z rówieśnikami jest powodem agresji i złości rodziców. Wkraczając w dorosłość, dzieci, które tkwiły w roli kozła ofiarnego mają problem z nawiązywaniem zdrowych relacji. W pracy nie odnoszą sukcesów zawodowych, gdyż nie potrafią zaadoptować się do panujących reguł. Bardzo często takie osoby mają problemy z prawem, nadużywaniem alkoholu i innych używek.

Maskotka

To dziecko, które swoim urokiem stara się rozładować napiętą sytuację w rodzinie. Osoba wcielająca się w taką rolę jest domowym klaunem, bawi i rozśmiesza domowników. Bardzo często taka rola przypada najmłodszemu z rodzeństwa. Za wieloma żartami i dowcipami kryje się wiele niepewności i strachu. W dorosłym życiu, osoby, które w rodzinie alkoholowej grały rolę maskotki mogą nie być traktowane poważnie. Bardzo często funkcjonują jako osoby zabawiające towarzystwo i pragnące bycia w centrum uwagi. Tacy ludzie mają problem z odróżnianiem smutku od radości, ponieważ wszystko obracają w żart i powód do śmiechu. Pełnienie roli maskotki sprawia problemy w nawiązywaniu głębszych, szczerych relacji międzyludzkich.

Dorosłe Dzieci Alkoholików

Wszystkie te role odgrywają istotne znaczenie w dorosłym życiu osób cierpiących na syndrom DDA. Najpoważniejszym skutkiem jest brak umiejętności adaptacyjnych w społeczeństwie oraz silny lęk przez nawiązywaniem zdrowych i głębokich relacji. W rodzinach dotkniętych alkoholizmem wcielanie się w powyższe role wynika z instynktu obronnego i chęci zaadoptowania się do panujących warunków. Syndrom DDA należy leczyć, podejmując odpowiednią terapię. Wymaga ona cierpliwości i motywacji, nad którą pracuje się ze specjalistą. Ponadto badania pokazują, że takie terapie są wysoce skuteczne, a osoby po zakończeniu współpracy z terapeutą lepiej funkcjonują w społeczeństwie i kontrolują swoje emocje.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
2 gwiazd(a), średnio: 5,00 z 5
Loading...

Komentarze (1)

  • Avatar

    Ewa

    |

    Mój mąż jest właśnie takim dzieckiem i przyznam, że wiele informacji z tekstu pokrywa się z naszą rzeczywistością. Całe szczęście udało nam się uniknąć pełnej terapii, ale spotkania z terapeutą naszym zdaniem są konieczne

Zostaw komentarz

Możesz zalogować się aby nie wypełniać dodatkowe pola.

Nie czekaj, zadzwoń teraz!

Telefon całodobowy: +48 537 677 773

Struktury Lecznicze